Abnormaal of normaal?

Het leven van ouders met een zorgenkind kent heel veel goede dagen… ik kan zelfs zeggen dat de goede dagen zelfs meer dan goed zijn, omdat je meer beseft wat “goed” betekent en je van elke minuut geniet…

Maar soms zijn er ook dagen waarop het helemaal niet goed gaat… waarop het besef er is dat “normaal” voor jou niet bestaat, waarop je beseft dat “normaal” er ook nooit zal komen… waarop je je kind ziet knokken voor zaken waarvan je weet dat je niet zou moeten knokken… die “normaal” zouden moeten zijn en “vanzelf” zouden moeten gaan… waarop je beseft dat je het niet “normaal” kan maken…

Dagen waarop je beseft dat je je kind niet volledig kan beschermen tegen “ het abnormale”, waarop je je afvraagt of … en hoe je het “abnormale” had kunnen voorkomen…

Dagen waarop je merkt dat “abnormaal” je kind niet afschrikt, maar je je als ouder afvraagt hoe lang het nog gaat duren voor het dat wel doet… dagen waarop je naar de toekomst kijkt en alleen maar kan hopen… hopen op wat? “normaal” “abnormaal”, misschien “het nieuwe normaal” ?

Nee, we moeten hopen op jou! Zoals je bent, zoals je zal zijn, zoals je ons leven zal kleuren… zoals jij je leven zal leiden, met alle toppen en dalen… en plots besef ik: “abnormaal” is niet zo verschillend van “normaal”: dromen heeft iedereen, iedereen doet zijn best ze te bereiken en niet iedereen zal in deze dromen slagen. Het is gewoon een kwestie van na falen, je dromen bij te stellen…

Eigenlijk is je toekomst best normaal…