Emergency happiness pill

Er zijn zo van die dagen waarop je merkt dat de grens tussen overleven en ten onder gaan dun is… Het begon allemaal toen een van onze therapeuten stuurde: ” het zou voor mij beter uitkomen, om de therapie op een andere dag te geven”… Net op het moment dat je een 5de therapie probeert organiseren voor de hibbot… Dan voel je gewoon de ganse zorgorganisatie in elkaar vallen. Dat je volledig opnieuw kan beginnen… Dat je mogelijk op je werk weer mag gaan verkondigen dat die vrije namiddag toch maar naar een andere dag dient gezet te worden… Dat je de grootouders weer extra gaat moeten belasten…

Dan voel je de onmacht… Weet je dat je de komende weken weer mag gaan lobbyen om alle therapieën op andere dagen in te plannen… Je weet dat het wel goed komt, maar een hoop frustratie neemt de overhand…

Op zo’n dagen merk je dan weer extra dat alle toestellen teveel plaats innemen in onze living… dat de administratie van meer dan 1 jaar op je ligt te wachten en de kast waar ze inzit uitpuilt… dat er dringend opgeruimd moet worden… dat de strijkmand uitpuilt… dat  je de afgelopen jaren zoveel taken gewoon negeerde omdat ze niet belangrijk waren, maar ze nu plots weer heel belangrijk lijken…dat dan voel je dat er te weinig quality time is, te weinig me- en we- time, … Dan vraag je je af: waarom wij?

Dan helpt alleen 5 minuten wenen. Nadien sta je op en open je een emergency happiness pill die je gekregen hebt van een vriendin en voel je plots een pak beter… Je voelt weer de liefde voor Elise, de verbondenheid met je familie en vrienden. je weet weer waarom je dit allemaal doet… je ziet de vooruitgang weer van Elise… je ziet een gelukkig kind…

Dit is het slikken en doorgaan van een kind met beperkingen…

En ja we gaan door… het komt wel goed… en die rommel in ons leven is echt niet zo erg, als ze daarnet misschien wel leek…  Seffens gaan we weer werken: het voelt aan als ontspannen, even  niet denken aan privé-problemen… en als ik thuis kom, schiet er ongetwijfeld een actieplan in mijn hoofd waardoor het zorgschema weer in de plooi valt… slikken en weer doorgaan is het enige wat we kunnen doen. Er bestaat geen optie opgeven… gelukkig maar!