Maand: mei 2025

Ik was bezig met het schrijven van een blogbericht waarin ik zou vertellen dat er niks spectaculairs gebeurd was deze week. Tot de kine donderdag binnenkwam met de vraag of ik kwam kijken…

Elise zette haar eerste paar voorzichtige stapjes met de kaye walker.

Hiermee is een van de laatste grote stappen gezet die ze tijdens haar opname hier zal bereiken… de komende weken verwachten we geen spectaculaire dingen meer. Nu moeten vooral de spieren getraind worden om sterker te worden/ bewegingspatronen te automatiseren/ sneller dingen te kunnen uitvoeren… Hier hebben we nog wel enkele weken werk aan…

Wanneer ze me zouden vragen wat het zwaarste is aan dit hele traject dan is het toch het mentale stuk… Het gevoel dat het leven op stop gezet wordt, terwijl alles en iedereen verder gaat. Niet voor 1 week maar minstens 3 maanden, en ook nadien is het nog een jaar doorzetten, al is het dan iets minder intensief…

Dat niks vanzelfsprekend is. Dat elke handeling zo complex is. Opstaan uit bed bvb. bestaat uit x deelstappen. De eerste keren zelfstandig naar wc gaan duurt meer dan 5 minuten: van buikband aandoen, broek uit, uit bed komen, een complexe ( die tevoren zo normaal leek) draaibeweging tot uiteindelijk op een toilet te zitten. En als je dan klaar bent moet de hele weg in omgekeerde richting.

Dat het hoofd al veel verder wil staan dan de benen… Dat je elke minuut wordt uitgedaagd om tot het uiterste te gaan en er daardoor soms overgaat…

Dat het vertrouwen om iets te kunnen soms achterhinkt op de benen en je soms angst moet overwinnen om iets te doen.

Het zorgt voor veel frustraties, voor tranen, voor boosheid, Hulpeloosheid en uitzichtloosheid. Gelukkig zijn dit meestal maar enkele momenten op de dag. Maar ze zijn uitputtend.

Beklagen we dat we dit traject aangegaan zijn,zeker niet! De resultaten die we te zien krijgen van Elise zijn mooi, zeer mooi! Maar het is meer dan rozengeur en maneschijn! Het wordt ons niet cadeau gegeven…

We zetten door! Elke week, elke dag, elk uur, elke minuut is er eentje minder knokken, eentje dichter naar terug normaal en beter…

Deze week lijkt het plots heel snel te gaan. Elise stapt nu voor-, achter- en zijwaarts zonder bluelites.

Ook doet de toiletstoel zijn intreden. We moeten ze er nog wel zelf optillen, het is terug wat wennen, maar wat een vrijheid!

We hebben er ondertussen ook 2 betere nachten opzitten nadat de medicatie werd aangepast.

Ook een doorligwondje dat Elise op haar onderbeen had sinds de dag van de operatie, werd genezen verklaard!!!

Dit weekend voor de eerste keer met eigen auto naar huis…

We sluiten de week dan ook af met een positief gevoel!

De negatieve vibes van vorige week hebben we voor het grootste deel achter ons gelaten na een leuk weekend thuis!

Het stappen lukt nu goed zij-, voor- en achterwaarts tussen 2 baren met 2 bluelites aan ( je weet wel, die zware spalken over ganse been). De komende periode zal er gewerkt worden rond de afbouw van deze bluelites.

Ook werd er gisteren gestart met fietsen, wat zeer goed ging.

Vandaag ook het laatste weekend met de ambulance naar huis. Vanaf volgend weekend gewoon met de auto! Oef, want de eerste rit naar huis zorgde voor wel wat stress na een ongeval met wat blikschade.

Zaterdag frietjes om te vieren dat we in de helft zitten!!!!!

Deze week was een moeilijke week. De vermoeidheid en jeuk eisen verder hun tol. Het optimisme kent serieuze ups en downs. Het eindresultaat krijg je niet zomaar cadeau… Het is hard knokken en ook mentaal moeten we grenzen verleggen. Het zorgde voor wel wat moeilijke momentjes. Het was zeker geen top week, maar deze laten we achter ons en we rapen onze moed samen voor de volgende week.

De medicatie voor de jeuk werd gelukkig aangepast, waardoor de jeuk wel sneller onder controle is bij een aanval.

Ondertussen zette elise haar eerste stapjes zijwaarts.

Ook waren er deze week wel leuke momenten uiteraard. Zo kreeg Elise een dans op voorschrift van studenten van het Lemmensinstituut. Zij mocht wat kenmerken bepalen en zij kwamen hem enkele uren later voor haar dansen. Een zeer mooi en emotioneel moment.

Dit weekend dan ook een eerste weekend naar huis, dit zal goed doen.

Voor zij die nog twijfelden een kaartje of een tweede kaartje te sturen. Het is nu echt wel de moment. Elise kan de opkikkertjes nu echt wel gebruiken…

Bedankt reeds voor alle kaartjes/ bezoekjes/ cadeautjes/ berichtjes en alle andere attenties en aanmoedigingen!