Elise deed het zo goed tijdens de revalidatie in UZLeuven dat ze mogelijk kandidaat is voor een zware maar mogelijks levensveranderende operatie.
Het maalt al weken/maanden door onze hoofden hier. Kunnen we ze deze kans tot verbetering ontzeggen? Wegen de risico’s toch harder door? Kan Elise de revalidatie nadien wel aan? Kunnen wij dit als gezin wel aan? Kunnen wij de gevolgen wel aan? Zouden we kunnen leven met ” wat als we het toch gedaan hadden”? Wat als de gevolgen negatief zijn? Tegelijk dromen we van al wat wel zou kunnen moest het allemaal goed verlopen… Voelen we ons schuldig naar kinderen die de kans niet kregen, terwijl we dit zo graag samen hadden willen beleven…
We weten dat wij deze beslissing gaan moeten nemen. Dat anderen alleen maar kunnen zeggen ” moest ik in jullie plaats zijn, dan…” Wij gaan moeten leven met de gevolgen van deze beslissing: met de gevolgen die het voor Elise heeft en waarvan zij de gevolgen de rest van haar leven zal voelen… Laten we hopen dat we over enkele jaren positief kunnen terugdenken op onze beslissing.
ps: voor zij die meer willen weten over de operatie: https://www.uzleuven.be/nl/selectieve-dorsale-rhizotomie-sdr
THE SPECIAL ORCHID 