We zijn gestart!

Woensdag onderging Elise de botox. Dit ging allemaal redelijk vlot. Ze stond als eerste geprogrammeerd, dus om 8u waren we al operatiekwartier. In de ontwaakzaal was ze wat misselijk, maar na toedienen van wat medicatie was dit vrij snel opgelost. Anderhalf uur later waren we al op de kamer en er leek niets aan de hand. Bij het aankleden viel er al direct een verminderde spierspanning op. Ook had ze wel wat blauwe plekken op haar bovenbenen.

De benen liggen volledig plat! Zonder spierspanning

Op de middag waren we al thuis. Eens thuis kwam de eerste pijn wel ( hoofdpijn en pijn aan benen) maar met pijnstilling was dit onder controle. Het was het duidelijk wel een zware dag geweest, want ze was de eerste uren thuis heel stil.

‘s nachts was ze wel wat grieperig en ze heeft nog steeds wel last van vermoeidheid.

We merken wel dat Elise zelf meer ontspannen is! Meer meegaand… het doet je nog maar eens stilstaan dat fysieke (spier)spanning ook mentaal zwaar om dragen is geweest…

Ze heeft gelukkig niet aan functionaliteit verloren en we zijn volop begonnen met optrainen van de andere spieren. minstens 1 u kiné-oefeningen per dag ( ook in het weekend zetten wij de oefeningen thuis verder) , minstens 1,5 uur in de sta-tafel en ‘ s nachts kniestrekkers. ze doet het voorlopig goed. Het wordt nog een zwaar programma de komende 3 maanden.

Morgen gaat ze opnieuw naar school om te proberen en wordt het testen of ze deze therapie kan blijven combineren met school. Morgen starten we met halve dag. Om 10u even een check of het allemaal lukt daar… spannend maar hoopvol kijken we toekomst tegemoet…

Lijfliedje voor de komende weken

Liefste Elise,

na de k3 show vond je dit het mooiste liedje. Ik kreeg een krop in mijn keel tijdens het optreden omdat het me zo deed denken aan de Botox weg die we nog moesten afleggen…

Ondertussen zijn we in het ziekenhuis aangekomen wachtend op die bewuste spuitjes… Dus bij deze, lieve schat: ik geloof in jou en zal er altijd altijd voor je zijn!

Liefs,

Je mama en papa en je ganse achterban

26 april Botox

Ik weet niet wat ik er bij voel: Is het nu hoop of net wanhoop? Hoop op beterschap of wanhoop op de harde periode die volgt. De revalidatie voelt aan als een militair kamp. Het therapietraject weer eens verhogen…

We weten ook niet wanneer elise terug naar school gaat gaan. Deze week zetten we een online traject op poten voor het geval ze toch minder mobiel zou zijn dan wenselijk voor een schooldag… het doet raar om niet te weten wanneer ze terug kan… hoeveel uren school zullen voor haar haalbaar zijn?

De vele vraagtekens zijn moeilijk. We hebben de laatste tijd nog nooit zoveel “dat weten we nog niet elise” “ dat wordt afwachten” “hopelijk wel” gezegd…

Laat het nu maar snel 26 april zijn…