Vandaag zitten we aan zee. Maar eigenlijk had het Limburg moeten zijn… Daar was het te moeilijk voor je. Te veel nieuwe prikkels…
Je had nood aan rust en je veilige vertrouwde omgeving. Daar zag ik je langzaam opknappen. Maar toch is je glimlach soms nog een verbeten variant van de echte versie….
Wat gaat er toch door je hoofd? Waar zijn je pretoogjes gebleven? Het is moeilijk je zo te zien lijden. Het enige dat ik kan doen is je met al mijn liefde omringen zodat je snel weer opknapt en we er toch nog een fijn einde van de vakantie van kunnen maken.
Ik ben ervoor je!
THE SPECIAL ORCHID 