Gisteren was het dan zo ver! De proclamatie van de derde kleuterklas… wat vliegt de tijd!
Het was een hele mooie avond met ingeoefende dansjes en liedjes. En dan de diploma uitreiking. Lekker officieel met zwarte hoedje en hun beste kleren…
Toen gebeurde er iets waar ik niet op had durven hopen… Elise werd afgeroepen… de juf nam Elise totaal onverwacht uit de kayewalker en stapte met haar aan de hand tot aan het verhoogje waar het diploma afgegeven werd… ookal weet ik dat ze dit kan en beter dan ze liet zien: ik werd omver geblazen…
Met elke stap die Elise zette, zag je haar stralende trots en de aanmoedigingen, verbazing en applaus van de andere ouders maakt het compleet… kippenvel!
De tranen van blijdschap rolde over m’n wangen… het besef dat Elise niet alleen haar kleuterklas had afgewerkt maar ook nog eens een geweldige mijlpaal had gehaald waar we 3 jaar en half geleden niet eens op durfden hopen… she did it!
Elke oefening, elke kine-beurt, elke opoffering… je hebt dat moment echt verdiend, lieve meid! Het moment werd je ook gegund… zo mooi!
Ik krijg nog steeds tranen in de ogen als ik aan dit moment terugdenk! Vol trots en bewondering kijk ik naar deze jongedame! Zij houdt vol! Zij zet door! Zij doet dit 99% van de tijd met de glimlach! Met een gans team achter haar: therapeuten, vrienden, familie, lotgenoten, een geweldige klasgroep en een gans schoolteam. Bedankt iedereen! Bedankt iedereen die hielp om deze droom te realiseren. Bedankt iedereen die ook de tranen in zijn ogen kreeg/kippenvel kreeg/oprecht blij was voor ons bij het lezen van deze tekst.
Misschien nog belangrijker: Bedankt iedereen bij wie we ons hart konden luchten als het eens wat minder ging! Bedankt iedereen die ons op die moeilijke momenten moed insprak. Ons deed geloven dat we goed bezig waren en ons deed doorzetten… zonder jullie staat Elise niet waar ze nu staat…
En dan nu de laatste schooldagen, de grote vakantie en op naar het eerste leerjaar!
THE SPECIAL ORCHID 