Soms dringt de realiteit hard tot ons door… Elise is anders, zal altijd anders zijn… en dat is Oké… wij hebben het een plaats gegeven… zien hoe gelukkig Elise is… zien hoe ze vecht om zo ver mogelijk te komen…
Maar het doet pijn! Het doet pijn haar de laatste maanden zelf te zien worstelen met haar anders zijn… thuis te zien komen met tekens van faalangst… met “anders zijn is niet leuk”
Het doet pijn dat anders zijn ook automatisch impliceert dat ook haar leven er niet uitziet als dat van een ander kind…
Ik hoop dat Elise het snel een plaats kan geven… dat ook zij een manier vindt om er mee om te gaan ( met of zonder hulp)… dat we elke dag weer wat dichter naar een normaal leven mogen evolueren… dat de kloof tussen de andere kindjes en zijzelf steeds iets kleiner wordt… en als dat niet gebeurt, dat ze gewoon leert dat het oké is om anders te zijn, dat geen enkel kind/mens hetzelfde is… dat iedereen een mankement heeft, en dat dit best mag… dat dit geen beter of slechter mens van je maakt… en je kans op het slagen in het leven niet steeds moet beïnvloeden…
Hopelijk straal je binnenkort weer elke dag lieve meid!
THE SPECIAL ORCHID 