Op de middag maakte ik in mijn hoofd een nieuwe blog. Een positieve met nog steeds slechte nachten, maar hoop op beterschap. Elise die opnieuw steunde op haar voeten en terug haar spalkjes aan kon…
Maar na haar middagdutje kreeg ik minder goed nieuws: foto’s van een etterende rechterteen. Ook de linker zag er niet goed uit. Berichten van veel pijn en traantjes bij Elise volgde. Zucht!
Heel mijn namiddagraadpleging liep in het honderd. Enkele telefoontjes met het thuisfront en de chirurg later, deed me antibiotica en een extra zalf voorschrijven en de thuisverpleging opdrijven… terug naar af dus…
Plots voelde de nacht van maar 5u slaap weer wat zwaarder aan. Plots vraag je je af: Waarom? Waarom altijd pech voor Elise? Waarom kunnen dingen hier niet eens gewoon van zelf goed gaan? Waarom? Ach ik ben moe, laat ik de computer sluiten en hopen op zonneschijn morgen! Ooit moet het toch lukken, niet?!
THE SPECIAL ORCHID 