Gisteren

Het was een heftige dag gisteren. Hij begon bij mij om kwart na 3 ’s morgens omdat ik niet meer kon slapen. Anderhalf uur later zat Christoph naast me in de zetel met hetzelfde probleem. Een beetje later was ook Elise wakker…

We waren dan ook blij dat we gewoon naar het ziekenhuis konden vertrekken. Elise stond als de tweede patiënt gepland, dus we moesten haar nog wat bezighouden: dit verliep gelukkig vlot… De vragenlijst voor de anesthesist werd ingevuld en er werd duchtig over en weer gebeld tussen verpleging en dokters…

Sneller dan gehoopt, mochten we naar beneden… Elise in haar operatiehemdje met haar pop en tut bij de hand. Zich gelukkig van geen kwaad bewust…

Ik volgde mee naar beneden en mocht bij haar blijven tot ze in slaap was. De anesthesist benadrukte nog eens dat hij zeker rekening ging houden met het Brugada syndroom en dan werd ik naar de wachtzaal geleid, waar precies alle moeders uit weggeroepen werden om naar hun kindje te gaan, behalve ik… het spannendste en langste half uur uit mijn leven…

Dan mocht ik erbij! Ik trof Elise redelijk geagiteerd aan met naast haar bed de reanimatie-kar… een hartslag die veel te hoog was en me niet onmiddellijk beviel… Maar toen ze me zag en snikkend uitriep ” ik heb pijn”, was ik al wat geruster: oef, de hartslag stijgt gewoon door de pijn…  “Oplosbaar”, zegt mijn hoofd… Maar de driekwartier die daarop volgde waren allesbehalve fijn… Elise huilend van de pijn en de medicatie rukte maar aan… en nog wat meer… en nog wat meer… andere medicatie dan maar… tot ze uiteindelijk wat groggy tot rust kwam! oef! Het is echt vreselijk je kind zo te zien lijden… Maar ze deden hun best, meer of sneller medicatie toedienen zou niet gezond geweest zijn…

De uitleg voor die pijn was, achteraf gezien, eenvoudig. Normaal spuiten ze op het einde van de operatie nog wat verdovingsmiddel in de teen om de pijn van de eerste uren op te vangen: deze medicatie mocht Elise echter niet krijgen… Uitlokkende factoren van Brugada vermijden weet je wel… grr! Hierdoor werkte de standaard pijnmedicatie onvoldoende en diende men een trapje hoger te gaan.

Gans die tijd liet Elise mijn hand niet los… Zelfs niet toen het beter ging… Eén kleine beweging van mijn hand, deed haar harder knijpen en angstig naar me kijken…

Eens op de kamer had ik gelukkig wat versterking van haar papa, want door al die heftige emoties was ik echt wel op en had ik wat tijd nodig om te bekomen…

We openden 2 cadeautjes om haar af te leiden… We moesten wachten tot Elise gegeten en gedronken had… Daar had ze niet onmiddellijk zin in… Elise was echt moe, maar voelde zich, zoals gewoonlijk, niet op haar gemak in de ziekenhuiskamer en weigerde dan ook te slapen… Tegen kwart voor 4 kwam de chirurg binnen en mochten we naar huis… We waren nog niet van de parking afgereden of  ze sliep al… Vredig tot half 9 ’s avonds…

En toen begin de pijn terug op te komen… om de twee uur werd ze wakker: “Ik heb pijn!”… Gelukkig konden we het onder controle houden met perdolan en nurofen… Om half 4 vond ze dat het tijd was om wat langer wakker te blijven en hield ze ons bezig tot half 6…

Tegen de ochtend had ik een dubbel gevoel: een schuldgevoel dat ik ze zo moest achterlaten, maar ik was ook blij dat ik naar mijn werk mocht vertrekken en de zorg even kon overdragen… Met barstende hoofdpijn en slaapogen kwam ik toe op het werk: gelukkig was het maar een halve dag…

De emotionele kater zit nog wel wat in mijn lijf, maar de nachten zullen hopelijk snel beter worden… de pijn vermindert en Elise eet weer… Het trauma dat ze deze keer opliep lijkt op het eerste zicht beperkt! Laten we hopen dat het zo blijft.

Het doet goed te lezen dat er zoveel mensen met ons meeleven. Het is fijn spontaan cadeautjes in de brievenbus aan te treffen! Bedankt iedereen!

• 

•