Ijsberen

( dit bericht post ik pas nadat ik weet dat alles goed verlopen is, zodat familieleden zich niet onnodig zorgen maken…)

Een operatie… het blijft altijd wat akelig… zeker als het je kind betreft… je blijft toch wat ijsberen tot ze opnieuw wakker wordt… er kan altijd iets misgaan…

Zeker bij ons. Bij mij werd enkele jaren geleden Brugada syndroom vastgesteld. Dit kan plotse dood veroorzaken, dit wil zeggen dat je hart plots stopt met kloppen. Het is een genetisch aandoening. Ik heb het, dus Elise heeft 50% kans het ook te hebben.

De kans op plotse dood is relatief klein. Je hebt meer kans om te sterven aan hart-en vaatziekten door ongezonde levensstijl dan aan deze ziekte. Het was dan ook een ziekte die op de achtergrond stond. Die nooit echt gevolgen zou hebben, ging ik van uit. Je moet gewoon uitlokkende factoren vermijden en klaar is Kees! Tot ik in april vorig jaar een hartstilstand had en een defibrillator kreeg…

En daar ligt Elise nu op de operatietafel met haar 50% kans…het maakt me niet bepaald geruster… en plots voel ik me schuldig… waarom moest ik die aandoening nu hebben? En waarom heb ik 50% kans om om de aandoening door te geven?

Ik herpak me en moet op de genen van de echtgenoot vertrouwen… hopen dat hij de 50% goede doorgegeven heeft… straks wordt Elise wakker en is alles weer goed… verdwijnt Brugada naar de achtergrond , alsof de ziekte nooit bestaan heeft…

Nee niet piekeren! Stop met nadenken! Het komt goed! Het komt heus goed! Zelfs bij mij is het goed gekomen! Ik voel nog eens aan mijn defibrillator en ik word door de verpleging naar de ontwaakzaal geroepen! Yes! Ze is wakker! Ik geef ze een dikke knuffel! Onze kleine held! Wat ben ik blij dat het goed verlopen is!

En euh, Brugada, terug de kast in, jij!