We moeten op kousenvoeten lopen thuis… Elise is de laatste dagen toch wel licht ontvlambaar. Ze heeft goede momenten en plots kan het omslaan en is niets meer goed. Normaal doet ze niet zo en kunnen we vrij goed voorspellen wanneer het de foute kant op gaat… ik kan er ook niet echt de vinger opleggen waarom en dat maakt me onrustig.
Er zijn natuurlijk voldoende oorzaken te bedenken.
Elise zal wel pijn hebben aan die tenen. Ze klaagt echter nooit, enkel bij de verzorging van de tenen. We gaven al enkele keren perdolan, maar dit had zeker geen spectaculair effect.
Elise heeft weer meer last van angst sinds haar laatste doktersbezoek. Niet dat het onderzoek uitgebreid was, maar ze heeft het niet zo op vreemde mensen met witte jassen. Ze slaapt ook minder goed. Ze heeft nachtmerries en roept midden in de nacht ” mama!” terwijl ze duidelijk slaapt. Soms wordt ze ook angstig wakker en wilt ze niet meer in haar bedje blijven liggen. Het lijkt wel of elk doktersbezoek haar een trauma bezorgd dat een paar dagen/weken blijft nazinderen… Ik zou zo graag willen dat ze niet naar de dokters moest, dat ik alles zelf kon oplossen… en ik kan al zoveel zelf oplossen… zucht!
Ze is ook moe. Middagdutjes, daar is ze geen fan meer van. Ook al is ze moe, ze weigert te slapen. Gisteren viel ze dan ook al zittend in slaap voor de tv. Eerst nog wat meezingen en dansen en plots: zzzzz! Haar nachtelijke ” ik wil niet in mijn bedje slapen”-escapades maken haar er natuurlijk ook niet frisser op. Na school deed ze dan toch een dutje, maar we kunnen niet zeggen dat ze er vrolijker van wakker werd…
Redenen genoeg dus! maar DE reden blijft een groot vraagteken. Waarschijnlijk is het een combinatie van alles. of misschien wel iets helemaal anders?! Waar is de tijd dat je gewoon kon zeggen ” och het zullen wel krampjes of tandjes zijn”… Toch zou het handig zijn als kinderen gewoon eens zouden kunnen zeggen dat er nu echt speelde en wat we konden doen om het leed te verzachten…
THE SPECIAL ORCHID 