Operatie

Vandaag moesten we spijtig genoeg op consultatie bij de pediater. Elise heeft al een tijdje last van ingegroeide teennnagels. Tot hiertoe hielp enkele dagen zalf smeren altijd wel om het weer een paar weken te doen verdwijnen. Het kwam wel steeds terug. Maar deze keer was het een pak hardnekkiger. Enkele weken zalf en een fles antibiotica bracht geen soelaas. We voelden de bui al hangen… De pediater haalde er dan ook de chirurg bij. We kregen het verdict dat het een operatie ging worden. 3 februari is het zo ver…

Zucht! Het is toch altijd akelig te weten dat deze kleine pruts opgenomen dient te worden en in slaap zal gedaan worden. We houden ons hart al een beetje vast.

De laatst ziekenhuisopname hadden we er 3 weken later nog “plezier” van: ze had last van night terror. Elise ging goed slapen, maar na enkele uren werd ze plotseling krijsend wakker. Helemaal overstuur en ontroostbaar. Je kon ook geen contact met haar krijgen. Ze kon heftig schoppen en slaan op zo’n moment. Achteraf bleek dat ze eigenlijk niet echt wakker geworden was. Zijzelf wist er ’s morgens niets van. Men vermoedt dat een emotionele ervaring aan de oorzaak ligt van dergelijke aanvallen. Het is niet gevaarlijk, maar als ouder voel je je toch machteloos en na een week of 3 ben je ook doodop.

Een andere bezorgdheid is de pijn natuurlijk. Je wilt gewoon niet dat je kind pijn heeft, maar je weet dat die verdoving na een tijdje uitgewerkt zal zijn… Je zou het haar zo willen besparen en de pijn overnemen, maar je weet dat dit niet kan… We kunnen alleen hopen dat de pijn wel zal meevallen.

Dan is er nog de spiercomponent. Wat gaat het effect op haar spieren zijn? Gaat ze haar spalkjes kunnen blijven dragen of gaat ze door het verband en de pijn een tijd zonder spalkjes door het leven moeten? Dat bekent dan ongetwijfeld stijvere spieren en achteruitgang…

Hopelijk is het snel 3 februari! Of nog beter 10 februari en hopelijk kunnen we dan zeggen: ” eigenlijk viel dit best mee!” Fingers crossed…