Wat is normaal? Een vraag die al sinds de diagnose van Elise regelmatig door ons hoofd schiet. Dit is het nadeel van een kind met handicap te hebben: telkens wordt er gecontroleerd of ze wel normaal evolueert. Telkens wordt er gekeken wat bijgewerkt moet worden…Op zich goed, maar wordt er soms niet teveel met de loep opgezeten?
Sommige dingen zijn simpel met staan en stappen loopt ze achter… maar… Wat is normaal tekenen? Hoe zelfstandig moet Elise zich al kunnen aankleden? Loopt ze echt achter met zelfstandig eten? Waar ligt de grens tussen “ och ze is op dit gebied gewoon een beetje trager…” of “ oei hier is actie nodig”
Niemand kan er echt antwoord op geven… Bij een kind zeg je al snel: “het komt wel goed”… maar wat met een kind met handicap… komt het goed? Wachten we af of gaan we nu onmiddellijk over tot actie… het blijft moeilijk. We volgen onze intuïtie maar en hopen dat we het bij het juiste eind hebben…
Ik kijk vaak op de website www.kijkopontwikkeling.nl
ook vandaag… en vandaag denk ik… Elise kan al goed met de vork prikken… laten we ze nog even tijd gunnen om die lepel deftig onder de knie te krijgen… rust… rust in het hoofd… het komt wel goed…
THE SPECIAL ORCHID 